Genegeerd,
Dat is wat ze doet,
Ze sluit jou helemaal buiten,
Je weet niet meer wat je moet.
De pijn van de verlating,
Onmacht en eenzaamheid stroomt door je heen,
Je probeert het er te laten zijn.
Maar waarom voelt het zo gemeen?
Het is niet de eerste keer,
Het kwam vaker voorbij in jouw leven,
Situaties mogen doorstaan,
In verbinding blijven was jouw streven.
Waar heb je dit aan verdiend?
Wat doe je dan toch fout?
Mag je niet jouw grenzen aangeven?
Wil iedereen dat je jezelf stil houd?
Het voelt zo oneerlijk,
Van binnen schreeuwt de pijn,
Want hoe zou het toch eens voelen,
Om gezien en gewaardeerd te zijn.
Je begint weer bij jezelf,
Met lieve woorden en je meent ze echt,
Want jij weet wie jij bent,
En dat is zeker niet slecht!
Dat wetend van jezelf,
Heb je voor jezelf besloten,
Dat je mensen vrij en los mag laten,
Waardoor je jouw eigenwaarde voelt vergroten.
Soms past iemand niet bij jou,
Dat zul je weleens ervaren,
Vier dan de mensen om je heen die matchen,
Met jouw persoonlijke normen en waarden.
